Ο πόλεμος στη Συρία με τις παρεμβάσεις των «μεγάλων δυνάμεων», η εκλογή Trump, οι επιθετικές κινήσεις της Ρωσίας, η ενίσχυση αυταρχικών καθεστώτων στην Τουρκία, Πολωνία και Ουγγαρία, η άνοδος του εθνικολαϊκισμού σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνον στην Ελλάδα όπου καταγράφηκε με την εκλογή της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είναι γεγονότα που σημάδεψαν τα αμέσως προηγούμενα χρόνια και οι συνέπειές τους θα γίνουν ακόμη πιο απτές και δραματικές τη νέα χρονιά. Χαρακτηριστικό της αναμένεται να είναι η απίσχναση της κανονιστικής δύναμης του διεθνούς δικαίου ως εργαλείου διευθέτησης και αποτροπής συγκρούσεων και  η αύξηση της εσωτερικής και εξωτερικής αναταραχής σε ολοένα και περισσότερες χώρες.

Αν και η παγκοσμιοποίηση είχε ως αποτέλεσμα να ανασύρει από την απόλυτη φτώχεια περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους, είχε ταυτόχρονα ως συνέπεια την διεύρυνση των ανισοτήτων και την συσσώρευση ακόμη μεγαλύτερου πλούτου στο 1% των πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη αλλά και την κατάρρευση της μεσαίας τάξης στην Ευρώπη παράλληλα με την αργή αλλά σταθερή ανάδυσή της στην Κίνα.

Σε όλη την παγκόσμια ιστορία είναι πράγματι δύσκολο να εντοπίσει κανείς άλλον χρόνο και χώρο όπου τόσοι πολλοί άνθρωποι να έζησαν με τέτοια ευημερία, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη όσο στη μεταπολεμική Ευρώπη. Ωστόσο, το 2017 θα δοκιμαστεί πολύ έντονα το ευρωπαϊκό όνειρο, το όνειρο της ειρήνης.

Η μετακίνηση πλούτου εκτός Ευρώπης, η επικράτηση του οικονομικού εθνικισμού σε πλούσιες χώρες και η άνοδος του πολιτικού εθνικο-λαϊκισμού κάθε ιδεολογικής απόχρωσης απειλούν να βάλουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας το μοναδικό αυτό ιστορικό επίτευγμα. Μεγάλα οικονομικά συμφέροντα μεριμνούν όπως πάντα για την επιβίωσή τους και πολιτικοί και μικρόνοοι πολίτες είναι έτοιμοι να βάλουν βόμβα στην κοινωνική και διακρατική ειρήνη. Ο συνδυασμός των παραπάνω με τον ανεπίσημο πόλεμο που ενυλώνεται στις επιθέσεις «μοναχικών ισλαμικών λύκων» μόνον αισιοδοξία δεν μπορούν να μας γεμίζουν. Όσο πολιτικές ηγεσίες, οικονομικές ελίτ (όσες τουλάχιστον έχουν ακόμη συμφέροντα συνδεδεμένα με το ευρωπαϊκό έδαφος) και πολίτες δεν συνειδητοποιούν ότι μόνον «εν τη (ευρωπαϊκή) ενώσει η ισχύς» και η ευημερία, τόσο η ζωή μας θα διολισθαίνει (και πάλι) σε εθνικιστικούς βούρκους.

ΕΘΝΟΣ, 30/12/2016